Της Ειρήνης Πετροπούλου

Έχω παρατηρήσει πως μια από τις βασικές αντιρρήσεις στην νομική κατοχύρωση των ομοερωτικών σχέσεων είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μεγαλώσουν τα παιδιά που ενδεχομένως γεννηθούν. Συμφωνώ απολύτως. Όχι γιατί θεωρώ εαυτόν ανάξια ή γιατί το σπίτι που ζούμε με τη συντρόφισσα μου είναι επικίνδυνο περιβάλλον, ούτε γιατί μου μπήκε ξαφνικά η ιδέα να κάνω ένα παιδί και να το υποβάλλω σε πειράματα ομογονεϊκότητας στερώντας το από την παρουσία ενός «καλού και ετερόφυλου» πατέρα. Μια τέτοια άποψη προσωπικά θα με προσέβαλε αφάνταστα. Και ποιος δεν ενδιαφέρεται για το πόσο ασφαλές είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά ή για τις πρακτικές διαπαιδαγώγησης που εφαρμόζονται; Όλες και όλοι θα απαντούσαν καταφατικά σε αυτό το ερώτημα. Ελάτε, όμως, που κάθε φορά που η συζήτηση προσανατολίζεται στο αν τα ζευγάρια του ίδιου φύλου είναι ικανά να μεγαλώσουν ένα παιδί, σχεδόν κατά κανόνα η κουβέντα αρχίζει να μαγκώνει επικίνδυνα και να ψελλίζονται οι σαχλές και φτηνές δικαιολογίες περί προτύπων. Η γονεϊκότητα, με απλά και σταράτα λόγια, αρχίζει να χωρίζεται σε καλή και κακή ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων.

Κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει είναι οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται. Δηλαδή, το ετερόφυλο ζευγάρι αναφέρεται σαν «νορμάλ» ενώ αποφεύγεται η αντίστοιχη ορολογία, που θα ήταν «αμπνόρμαλ ή ανώμαλο», για το ζευγάρι του ίδιου φύλου από φόβο μήπως πέσει ο πέλεκυς της πολιτικής ορθότητας και εκφραστούν αντιρρήσεις. Σαν πρόσχημα χρησιμοποιείται το είδος των προτύπων που θα βλέπει καθημερινά ένα παιδί, λέτε και στο σπίτι θα πατάνε μόνο θείες, φίλες, γιαγιάδες και διάφορος άλλος θηλυκού γένους πληθυσμός αν πρόκειται για λεσβιακό ζευγάρι ή θείοι, φίλοι, παππούδες κλπ αν πρόκειται για gay ζευγάρι. Δηλαδή, αν στο σπίτι ήταν ανοικτή η τηλεόραση όλη μέρα το παιδί θα μάθαινε τον κόσμο μέσα από αυτήν; Αν κυκλοφορούσαν πίτσες και σουβλάκια, το παιδί θα μάθαινε αποκλειστικά σε αυτό το είδος της διατροφής και θα απέκλειε οτιδήποτε άλλο;

Ας μην στεκόμαστε στην απαράδεκτή και υποβιβαστική δικαιολογία των προτύπων και ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος διαπαιδαγώγησης. Αυτά είναι αναχρονιστικές τάσεις και παλαιολιθικές δοξασίες που απέχουν πολύ από την σύγχρονη πραγματικότητα. Σαν παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω τον εαυτό μου. Μεγάλωσα, όπως όλες και όλοι, από ετερόφυλους γονείς που φρόντιζαν να προβάλλουν τα «αγαθά» της ετεροφυλοφιλίας παραβλέποντας την όποια πιθανότητα να εκδηλώσω ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Κανονικά και με τα πρότυπα αυτά θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να ήμουν ετεροφυλόφιλη και ίσως παντρεμένη και εργαζόμενη μητέρα.

Κάπως έτσι εξακολουθεί ακόμα να λειτουργεί κάθε ελληνική οικογένεια δημιουργώντας τέτοιο αρνητικό κλίμα που η οποιαδήποτε αναγνώριση, αποδοχή και νομιμοποίηση – είτε λέγεται πολιτικός γάμος ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης – να αποτελεί άπιαστο όνειρο και να μεγαλώνουμε με την αίσθηση πως είμαστε οι παρίες αυτού του κόσμου. Πόσο μάλλον όταν θελήσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας να γίνουμε μανάδες ή πατεράδες. Το δικαίωμα να γίνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου γονέας αρχίζει να ταυτίζεται με άλλη κάστα, με άλλο σεξουαλικό προσανατολισμό, με άλλο είδος ανθρώπων…

Ένα άλλο σημείο, που έχω παρατηρήσει, είναι το εξής: όσα έντυπα αφορούν και απευθύνονται σε γονείς τονίζουν πως το ιδανικό περιβάλλον για το παιδί είναι αυτό μέσα στο οποίο υπάρχει αγάπη, ασφάλεια, κατανόηση και σεβασμός στην προσωπικότητα του. Συμφωνώ απολύτως με αυτές τις βασικές προδιαγραφές. Τοποθετώντας τες, όμως, δίπλα στον όρο ομογονεϊκότητα, βλέπω μαγκωμένες αντιδράσεις ιδιαίτερα από όσους υπεραμύνονται του θεσμού της οικογένειας με βασικά συστατικά μια μητέρα και έναν πατέρα. Με το σκεπτικό αυτό είναι σα να θέτουμε κάτω από το μικροσκόπιο όλες τις μονογονεϊκές οικογένειες, πράγμα που απεύχομαι. Έρχομαι τώρα να ρωτήσω, από πότε η αγάπη και η έγνοια για τα παιδιά δικαιώνει τέτοιες αντιθέσεις; Από πότε η ικανότητα ανατροφής και διαπαιδαγώγησης εξαρτάται από τον σεξουαλικό προσανατολισμό που έχει η μητέρα ή ο πατέρας; Το πρόβλημα δεν είναι αν μπορούμε να κάνουμε παιδιά, αλλά κατά πόσο σωστούς γονείς μας θεωρούν γιατί a priori και τελείως αυθαίρετα πιστεύουν πως δεν προσφέρουμε το ιδανικό περιβάλλον.

Με λίγα και σταράτα λόγια, δείχνει πόσο ομοφοβικός είναι ακόμα ο κόσμος με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η διακριτική συμπεριφορά και αντιμετώπιση απέναντι σε ανθρώπους που ζουν, παράγουν, δημιουργούν και φορολογούνται. Μόνο για υποχρεώσεις ακούμε και τα ίσα δικαιώματα απέχουν έτη φωτός μέχρι τον κοντινότερο γαλαξία. Επιπροσθέτως, γίνεται το βασικό σκαλί πάνω στο οποίο πατάνε οι πολέμιοι της νομικής κατοχύρωσης των σχέσεων μας. Ως εκ τούτου και επειδή δεν πρέπει να μασάμε κουτόχορτο, θα έλεγα πως κάθε φορά που φέρνουμε στο τραπέζι των αιτημάτων την αναγνώριση των ομοερωτικών σχέσεων, να φροντίζουμε ώστε το θέμα της γονεϊκότητας να μην μπαίνει δεύτερο, τρίτο ή στη νιοστή αυτών που απαιτούμε. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει κάποιος διάλογος ο οποίος δεν θα επικεντρώνεται μόνο στην νομική κατοχύρωση των ομοερωτικών σχέσεων, αλλά θα θέτει σε πρώτο πλάνο, με ίσους όρους και χωρίς την παραμικρή έκπτωση δικαιωμάτων, και το δικαίωμα στην γονεϊκότητα και παιδοθεσία για όσα ζευγάρια το επιθυμούν.