Της Ειρήνης Πετροπούλου

Δεν γνωρίζω αν η πολιτική είναι ομοφοβική, αλλά οι πολιτικοί που την υπηρετούν, είναι. Φαίνεται, άλλωστε από τον άνισο τρόπο που αντιμετωπίζεται κάθε ζήτημα ομοερωτικού προσανατολισμού. Γιατί τέτοια έλλειψη ισονομίας; Φαντάζομαι για τους ίδιους λόγους που ουδέποτε πάρθηκαν αποτελεσματικά μέτρα για τους μετανάστες, τους αστέγους, τα αδέσποτα, την καταπολέμηση της ανεργίας και για πολλά άλλα ανάλογης βαρύτητας ζητήματα. Για να έχει λόγο ύπαρξης μια εξουσία – μα πολιτική είναι, μα εκκλησιαστική ή οποιαδήποτε άλλη – οι πολίτες πρέπει να είναι ή φοβισμένοι ή συμβιβασμένοι και υποταγμένοι.

Όπως και να έχει η κατάσταση, όταν έχεις απέναντι σου την Πολιτεία, και γενικά τον πολιτικό κόσμο, αδρανή σε κοινωνικά θέματα και θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχεις παρά να αναλάβεις δράση ώστε τα πράγματα να πάνε προς τα εμπρός και να εκσυγχρονιστούν οι παλιομοδίτικοι θεσμοί με αποτέλεσμα την άρση των ταμπού και των προκαταλήψεων που εξακολουθούν να υπάρχουν.

Όταν έχεις απέναντι σου έναν ομοφοβικό πολιτικό που αρνείται να ταχθεί υπέρ θεμάτων ισονομίας και ισοπολιτείας, με το πρόσχημα πως είναι χριστιανός ορθόδοξος, δεν έχεις παρά να του αρνηθείς την οποιαδήποτε υποστήριξη, να τον κατακεραυνώσεις και ταυτόχρονα να ευαισθητοποιήσεις με κάθε τρόπο την κοινή γνώμη.

Όταν βλέπεις να δρομολογούνται αλλαγές όχι προς το καλύτερο αλλά προς το χειρότερο στους ήδη ισχύοντες νόμους, δεν σου μένει παρά να αντιδράσεις καταδεικνύοντας όσους επιλέγουν τον βολικό δρόμο της συντήρησης και στασιμότητας, με πρόσχημα το πολιτικό κόστος. Όσους απλά παραμένουν προσκολλημένοι σε παρωχημένες αντιλήψεις και θέλουν να φέρουν την κοινωνία στα μέτρα τους αντί να πορευτούν ανάλογα και να καλύψουν τις ανάγκες αυτής της κοινωνίας έτσι όπως διαμορφώνονται.

Όταν έχεις απέναντι σου την κατάφωρη διάκριση ενός απόλυτα αντισυνταγματικού αποκλεισμού από το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, δεν σου μένει παρά να αντιδράσεις κάνοντας χρήση του από το Σύνταγμα αναγνωρισμένου δικαιώματος σου στην ιδιωτική ζωή και στην ελεύθερη ερωτική επιλογή. Γνωρίζεις a priori πως θα αντιμετωπίσεις μια κάστα συντηρητικών και ρασοφόρων φωνών που θα ισχυρίζονται πως «έφριξε ο τόπος με τις τελευταίες εξελίξεις». Τους θυμίζεις τα δικά τους αίσχη που είχαν βγει στη φόρα πριν λίγα χρόνια και κάνουν σαν να μην άκουσαν. Αρνούνται την παραμικρή ύπαρξη ομοφυλόφιλων στην εκκλησία. Σε προσβάλουν ή τουλάχιστον προσπαθούν να υψώσουν πιο δυνατή φωνή έτσι που να σκεπάσει τη δική σου. Μάταια. Η δική σου φωνή είναι πολύ πιο βροντερή.

Μετά αρχίζουν ένα άνευ προηγουμένου κήρυγμα για τον θεσμό που γάμου που βάλλεται σα να ήταν πεδίο βολής, για τα χάλια της αθεϊζουσας νεοελληνικής κοινωνίας. Για τις συμφορές και τα δεινά που βρίσκουν αυτό τον τόπο τώρα που η διαστροφή και η αμαρτία βγαίνει στον δρόμο και κάνει πάρτι περηφάνιας. Όταν δεν έχουν τι άλλο να πουν, θυμούνται την καταστροφολογία της Δευτέρας Παρουσίας σαν χολιγουντιανοί σεναριογράφοι.

Η ίδια η ζωή, η ίδια η κοινωνία που εξελίσσεται, δείχνει πως έχει ξεπεράσει όλες αυτές τις φωνές. Μα τότε έχει λόγο ύπαρξης μια κοινωνία ισονομίας και ισοπολιτείας, όταν προσπερνά παρωχημένες τάσεις και απόψεις. Στην αντίθετη περίπτωση εξαφανίζεται και απλά μένει ως καταγεγραμμένο δείγμα σε κάποια σκονισμένα βιβλία ιστορίας.

Θέματα που αφορούν ισότητα και ισονομία δεν μπορούν να βρίσκονται εσαεί κάτω από κλίμα πολιτικής ομηρίας, ούτε καν εκκλησιαστικής. Καιρός να συνέλθουμε, λοιπόν.