Ζευγάρι γυναικών και δύο άνδρες βγαίνουν από μικρό σινεμά τη νύχτα

Ντοκιμαντέρ για τα ομόφυλα ζευγάρια γλάρων προβάλλεται στο Σαν Φρανσίσκο

Το ντοκιμαντέρ «Love Birds» αφηγείται πώς μια ανακάλυψη του 1972 για ζευγάρια θηλυκών γλάρων στην Καλιφόρνια έγινε πολιτικό θέμα και σύμβολο για το κίνημα των γκέι και των λεσβιών στις ΗΠΑ. Η ταινία έχει προβληθεί σε περίπου 40 φεστιβάλ και έχει κερδίσει 13 βραβεία. Θα παρουσιαστεί ξανά στις 19 Νοεμβρίου στο Roxie Cinema του Σαν Φρανσίσκο.

Όλα ξεκίνησαν όταν η βιολόγος Μόλι Γουόρνερ μελετούσε τους δυτικούς γλάρους σε ένα μικρό νησί, το Σάντα Μπάρμπαρα. Σε ορισμένες φωλιές βρήκε τέσσερα, πέντε, ακόμη και έξι αυγά, ενώ κανονικά υπάρχουν δύο ή τρία. Κάλεσε με τον ασύρματο τον σύζυγο και συνεργάτη της Τζορτζ Χαντ για να δει τι συνέβαινε.

Η έρευνα έδειξε ότι οι φωλιές ανήκαν σε ζευγάρια δύο θηλυκών. Έμεναν μαζί και από τη μία αναπαραγωγική περίοδο στην επόμενη, μοιράζονταν την περιοχή και φρόντιζαν τα αυγά. Τα περισσότερα αυγά δεν ήταν γονιμοποιημένα, όμως η σταθερή συμβίωση των θηλυκών δεν μπορούσε πια να αγνοηθεί.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν το 1977 στο περιοδικό «Science», σε μια εποχή που το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων είχε αρχίσει να έχει δημόσια παρουσία. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα εναντίον του ήταν ότι η ομοφυλοφιλία είναι «αφύσικη». Οι γλάροι αμφισβητούσαν αυτή τη βεβαιότητα. Εφημερίδες και σατιρικές εκπομπές ασχολήθηκαν με τους «λεσβίες γλάρους» και συντηρητικοί κύκλοι επιτέθηκαν στους ερευνητές για τη χρηματοδότηση της μελέτης. Το 1978 το θέμα έφτασε στο αμερικανικό Κογκρέσο και καθυστέρησε για δέκα ημέρες τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών. Οι επιστήμονες δέχονταν παράλληλα επιστολές στήριξης από γκέι άνδρες και λεσβίες.

Η ιστορία έγινε και τραγούδι. Το 1979 ο queer καλλιτέχνης Τομ Γουίλσον Γουάινμπεργκ έγραψε το «Lesbian Seagull». Το τραγούδι ακούστηκε στην τηλεόραση και το 1996 βρέθηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Beavis and Butt-Head Do America», όπου ο Ένγκελμπερτ Χάμπερντινκ ηχογράφησε τη δική του εκδοχή.

Οι δημιουργοί, Έλιοτ Κένερσον και Έιντζελ Μόρις, σχεδίαζαν αρχικά ένα συμβατικό ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας με τον Χαντ ως ειδικό. Εκείνος επέμεινε να συμμετάσχει και η Γουόρνερ, επειδή η δική της συμβολή ήταν καθοριστική. Στην ταινία μιλά επίσης η ιστορικός Λίλιαν Φάντερμαν, που τοποθετεί την ανακάλυψη στην ιστορία του αμερικανικού κινήματος. Οι δύο πρώην σύζυγοι, που χώρισαν αλλά έμειναν φίλοι, γυρίζουν στο παρελθόν και προσπαθούν να καταλάβουν αλλιώς όσα έζησαν. Το υλικό αποτελείται από χιλιάδες προσωπικές διαφάνειες, προβολείς Kodak και αρχεία της δεκαετίας του 1970.

Ο Κένερσον σημειώνει ότι τα ντοκιμαντέρ για τα ζώα συχνά επαναλαμβάνουν στερεότυπα για το φύλο και την οικογένεια, ακόμη κι όταν δεν ταιριάζουν με τη συμπεριφορά των ζώων. Η ταινία διεκδικεί υποψηφιότητα για Όσκαρ Μικρού Ντοκιμαντέρ, ενώ ο ίδιος φαντάζεται την ιστορία και ως μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ με ηθοποιούς ντυμένους γλάρους.

Πηγή: lifo.gr

📬 Το newsletter του Queer.gr
Οι σημαντικότερες ΛΟΑΤΚΙ+ ειδήσεις και τα νέα άρθρα της εβδομάδας, κάθε Κυριακή στο email σου.

Διαβάστε επίσης