RFD: Το queer περιοδικό που αντέχει στον χρόνο

Εδώ και 52 χρόνια, το RFD εκδίδεται αργά, χωρίς μισθούς, χωρίς κυνήγι για clicks και με περίπου 650 έντυπα αντίτυπα ανά τεύχος. Κι όμως, το queer περιοδικό συνεχίζει να ενώνει ανθρώπους και να κρατά ζωντανές ιστορίες που συχνά δεν χωρούν στα μεγάλα μέσα.

Κάθε τρεις μήνες, οι Bambi Gauthier, 58 ετών, και Matt Bucy, 63 ετών, συναντιούνται στο White River Junction του Vermont για να ετοιμάσουν το επόμενο τεύχος. Το 207ο τεύχος έχει θέμα την «Κρίση» και περιλαμβάνει κείμενα, ποιήματα, φωτογραφίες και σχέδια που στέλνουν οι ίδιοι οι αναγνώστες. Κανείς δεν έχει αναθέσει τα έργα και κανείς δεν πληρώνεται.

Ο Gauthier επιμελείται κυρίως τα κείμενα, ενώ ο Bucy负责 την εικόνα και τον σχεδιασμό. Οι δυο τους τοποθετούν το υλικό στις σελίδες και το μετακινούν ξανά και ξανά, μέχρι να δημιουργηθεί μια συναισθηματική ροή. «Είναι σαν ένα μεγάλο παζλ», λέει ο Bucy. Όταν ρωτούν τον Gauthier ποιο είναι το μυστικό της αντοχής του RFD, η απάντησή του είναι μονολεκτική: «Η ανοησία».

Το RFD ξεκίνησε το 1974 για να συνδέσει gay άνδρες που ζούσαν μακριά από τις μεγάλες queer κοινότητες των αμερικανικών πόλεων. Με τα χρόνια, οι σελίδες του ακολούθησαν τις αλλαγές στη ζωή των LGBTQ ανθρώπων: από την αγροτική ζωή και την κοινοβιακή οργάνωση μέχρι το HIV/AIDS, την πολιτική, την πνευματικότητα και τις διαφορετικές μορφές σχέσεων και σεξουαλικότητας. Το αρχείο του περιλαμβάνει περισσότερα από 200 τεύχη και βρίσκεται σε βιβλιοθήκες και αρχεία σε όλο τον κόσμο.

Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του είχε η στήλη «Brothers Behind Bars», με κείμενα και αγγελίες φυλακισμένων gay ανδρών που αναζητούσαν επικοινωνία. Ωστόσο, φυλακές άρχισαν να απαγορεύουν το περιοδικό λόγω του σεξουαλικού περιεχομένου του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κρατούμενοι τιμωρούνταν ακόμη και όταν δεν είχαν προλάβει να το διαβάσουν. Η στήλη σταμάτησε και σήμερα το RFD παραπέμπει τους ενδιαφερόμενους σε οργανώσεις όπως η Black and Pink.

Το περιοδικό βασίζεται σε ανοιχτές προσκλήσεις, συνδρομές, δωρεές και εθελοντική εργασία. Τα ψηφιακά τεύχη διατίθενται δωρεάν, ενώ η έντυπη έκδοση έχει κλιμακωτή συνδρομή, ώστε όσοι μπορούν να πληρώνουν περισσότερα να στηρίζουν τα έξοδα. Οι Gauthier και Bucy ανέλαβαν το RFD το 2009, όταν κινδύνευε να κλείσει, και έκτοτε έχουν δημιουργήσει περίπου το 35% όλων των τευχών του.

Για τους δύο εκδότες, η αξία του RFD βρίσκεται ακριβώς στο ότι είναι μικρό και αργό. Οι ιστορίες δεν χάνονται μέσα σε αλγόριθμους και προσωρινές αναρτήσεις, αλλά τυπώνονται και παραμένουν σε σπίτια, βιβλιοθήκες και αρχεία. «Οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες το δημιουργούν. Εμείς απλώς το συναρμολογούμε», λέει ο Gauthier. Αυτό που θα τους ανησυχούσε πραγματικά δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, αλλά το να σταματήσουν οι άνθρωποι να έχουν κάτι να μοιραστούν.

Πηγή: lgbtqnation.com