Γιατί η queer δημοσιογραφία είναι ζήτημα επιβίωσης

Η queer δημοσιογραφία δίνει στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους έναν χώρο να μιλούν χωρίς να περιορίζουν ή να κρύβουν τις εμπειρίες τους, σύμφωνα με άρθρο του lgbtqnation.com.

Ο Kyle Elliott γράφει για την καριέρα, την ψυχική υγεία, τις σχέσεις και τη ζωή του ως γκέι άνδρας. Όπως αναφέρει, επιλέγει να δημοσιεύει τα πιο προσωπικά και ευάλωτα κείμενά του σε ΛΟΑΤΚΙ+ μέσα, όπως τα The Advocate και Queerty.

Στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, συχνά διστάζει να αναφέρει λεπτομέρειες από τη ζωή του. Έχει αποφύγει να γράψει ότι γνώρισε τον πρώην αρραβωνιαστικό του στο Grindr ή τον σημερινό σύντροφό του στο Sniffies, επειδή φοβάται τις αντιδράσεις. Σε μία περίπτωση, συντάκτης επιχείρησε να αντικαταστήσει τη συμπεριληπτική αντωνυμία στον πληθυντικό με το «αυτός ή αυτή».

Αντίθετα, στα queer μέσα υπάρχει κοινή γλώσσα και κοινή εμπειρία. Ο Elliott λέει ότι δεν χρειάζεται να εξηγεί συνεχώς τον εαυτό του ή να προσαρμόζει την ιστορία του σε ένα υποθετικά ετεροφυλόφιλο κοινό. Παράλληλα, οι queer συντάκτες τον ενθαρρύνουν να εμβαθύνει, χωρίς να ξεπερνούν τα προσωπικά του όρια.

Για τον Elliott, αυτή η παράδοση έχει βαθιές ρίζες. Το 1947, η Lisa Ben δημιούργησε το Vice Versa, το πρώτο λεσβιακό περιοδικό στις ΗΠΑ, τυπώνοντας μόλις δέκα αντίτυπα κάθε τεύχους. Το 1969, queer έντυπα κατέγραψαν την εξέγερση του Stonewall, όταν ο κυρίαρχος Τύπος την παρουσίαζε με χλευαστικούς τίτλους. Το 1981, η εφημερίδα New York Native δημοσίευσε μία από τις πρώτες ειδήσεις για το AIDS, πριν ασχοληθεί με το θέμα η New York Times.

Η δημοσίευση προσωπικών ιστοριών εξακολουθεί να έχει κόστος, αλλά και σημαντικό αντίκτυπο. Αναγνώστες έχουν πει στον Elliott ότι τα κείμενά του τούς βοήθησαν να κάνουν coming out ή να μιλήσουν στην οικογένεια και στους φίλους τους για τη ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητά τους. «Η queer δημοσιογραφία είναι το μέρος όπου δεν χρειάζεται να περιορίζω τον εαυτό μου», γράφει, εξηγώντας γιατί συνεχίζει να μιλά ανοιχτά.

Πηγή: lgbtqnation.com