Επιζώντες του AIDS ζουν με αθέατο ψυχικό τραύμα
Πολλοί άνθρωποι που επέζησαν από τα πιο σκληρά χρόνια της επιδημίας του AIDS ζουν σήμερα με άγχος, κατάθλιψη, απομόνωση και φόβο για το μέλλον. Οργανώσεις και ερευνητές στις ΗΠΑ προσπαθούν να αναδείξουν αυτό που ονομάζουν σύνδρομο επιζώντων του AIDS, ένα τραύμα που παραμένει συχνά αόρατο ακόμη και στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας.
Ο 66χρονος Tez Anderson έμαθε ότι ζει με HIV το 1986, λίγο μετά τη μετακόμισή του στο Σαν Φρανσίσκο. Ο γιατρός του τότε τού είχε πει πως πιθανότατα θα ζούσε ακόμη 18 έως 24 μήνες. Δεκαετίες αργότερα, ενώ έβλεπε φίλους και γνωστούς να πεθαίνουν από ασθένειες που συνδέονταν με τον HIV, άρχισε να παθαίνει κρίσεις πανικού, να έχει εφιάλτες και να φοβάται ότι θα καταλήξει άστεγος.
Όπως εξηγεί, δεν είχε φροντίσει για σύνταξη ή αποταμιεύσεις, επειδή είχε οργανώσει τη ζωή του με την πεποίθηση ότι θα πεθάνει νέος. Η επιβίωση, αντί να του φέρει μόνο ανακούφιση, συνοδεύτηκε από οργή, θλίψη, ενοχές και δυσκολία να φανταστεί μια ζωή σε μεγαλύτερη ηλικία.
Αναζητώντας απαντήσεις, ο Anderson μίλησε με άλλους γκέι άντρες που είχαν ζήσει την κορύφωση της επιδημίας στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Διαπίστωσαν ότι μοιράζονταν παρόμοιες εμπειρίες: έντονο ψυχικό πόνο, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κοινωνική απομόνωση, χρόνιο άγχος και φόβο για τα γηρατειά. Το 2013 διοργάνωσε μια ανοιχτή συνάντηση σε ΛΟΑΤΚΙ+ κέντρο, περιμένοντας περίπου 40 άτομα· τελικά πήγαν πάνω από 250.
Ο Anderson ίδρυσε στη συνέχεια το Let’s Kick ASS, μια οργάνωση για ανθρώπους που ζουν επί μακρόν με HIV. Μαζί με τον Dr. Ron Stall, ερευνητή για τον HIV στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις ΗΠΑ, κατέγραψε τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του συνδρόμου. Σε έρευνα με γκέι και αμφιφυλόφιλους άντρες που επέζησαν από εκείνη την περίοδο, το 22% δήλωσε ότι είχε τουλάχιστον τρία τέτοια συμπτώματα, ανάμεσά τους και πένθος για συντρόφους που χάθηκαν.
Το σύνδρομο δεν αποτελεί επίσημα αναγνωρισμένη ψυχιατρική διάγνωση. Ο πρωτοπόρος γιατρός Michael Gottlieb, από τους πρώτους που είχαν καταγράψει τις ασθένειες που αργότερα ονομάστηκαν AIDS, το συνδέει με κατάθλιψη, οικονομικές δυσκολίες, καριέρες που διακόπηκαν και την αίσθηση ότι η κοινωνία δεν κατάλαβε ποτέ τι πέρασαν οι επιζώντες.
Ο Anderson τονίζει ότι τέτοια συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν και σε ανθρώπους που δεν είναι ΛΟΑΤΚΙ+ ή δεν ζουν με HIV, όπως σε γυναίκες που είχαν ζήσει την επιδημία. Θεωρεί πως η ενημέρωση είναι ακόμη πιο επείγουσα, καθώς η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση έχει περικόψει προγράμματα έρευνας, ενημέρωσης και πρόληψης για τον HIV.
Πηγή: lgbtqnation.com