Τα σχολεία πρέπει να διδάσκουν ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορία όλο τον χρόνο

Η διδασκαλία της ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας στα σχολεία δεν πρέπει να περιορίζεται σε έναν μήνα ή σε λίγες επετειακές δράσεις, υποστηρίζει ο καθηγητής και συγγραφέας Dr. Warren J. Blumenfeld. Σε μια περίοδο λογοκρισίας και έντονης πολιτικής πίεσης στις ΗΠΑ, θεωρεί ότι η ορατότητα αυτών των ιστοριών μέσα στην εκπαίδευση είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Όπως γράφει, πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ παιδιά μεγαλώνουν χωρίς να βλέπουν πουθενά ανθρώπους σαν αυτά, ούτε να μαθαίνουν ότι οι ζωές, οι σχέσεις και οι αγώνες τους έχουν ιστορία. Η συστηματική απόκρυψη ή αλλοίωση αυτών των αφηγήσεων, σημειώνει, έχει στερήσει από γενιές νέων ένα βασικό πλαίσιο για να καταλάβουν τον εαυτό τους.

Φέρνει ως παραδείγματα τις αλλαγές σε παλιά κείμενα, όπου αναφορές σε έρωτα μεταξύ αντρών αλλοιώθηκαν από μεταγενέστερους επιμελητές. Αναφέρεται επίσης στη Σαπφώ, της οποίας μεγάλο μέρος του έργου χάθηκε έπειτα από αιώνες καταστροφής και λογοκρισίας.

Ο Οκτώβριος είναι στις ΗΠΑ Μήνας ΛΟΑΤΚΙ+ Ιστορίας, μια ιδέα που ξεκίνησε το 1994 από τον εκπαιδευτικό Rodney Wilson στο Μιζούρι. Η επιλογή του μήνα συνδέθηκε με το ότι τα σχολεία λειτουργούν τότε, αλλά και με την Εθνική Ημέρα Coming Out, στις 11 Οκτωβρίου.

Για τον Blumenfeld, όμως, οι επετειακές ημερομηνίες δεν αρκούν. Η ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορία χρειάζεται να ενταχθεί σε όλη τη σχολική χρονιά και σε διαφορετικά μαθήματα, με τρόπο κατάλληλο για κάθε ηλικία, από την προσχολική εκπαίδευση έως το πανεπιστήμιο.

Θυμίζει ότι η Καλιφόρνια έγινε το 2011 η πρώτη πολιτεία που υποχρέωσε σχολεία και εκπαιδευτικά συμβούλια να συμπεριλαμβάνουν στα βιβλία κοινωνικών επιστημών τις συνεισφορές ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων. Κατά την άποψή του, τέτοια γνώση μπορεί να μειώσει τη μοναξιά και την ντροπή των ΛΟΑΤΚΙ+ μαθητών, ενώ για τους υπόλοιπους μαθητές δημιουργεί καλύτερη κατανόηση της διαφορετικότητας και βοηθά στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού.

Η ιστορία του κινήματος, από τις πρώτες οργανώσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων έως την εξέγερση του Stonewall, το ACT UP και τις σημερινές ομάδες νέων, δεν είναι ένα περιθωριακό κεφάλαιο, τονίζει. Είναι μέρος της κοινής κοινωνικής ιστορίας και η απουσία της από τις τάξεις αφήνει χώρο στις προκαταλήψεις να επιβιώνουν.

Ο αρθρογράφος αναγνωρίζει ότι πολλοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν αντιδράσεις όταν ανοίγουν συζητήσεις για τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου. Επιμένει, ωστόσο, ότι μια εκπαίδευση που θέλει να προλαμβάνει τη βία, τις διακρίσεις και την απομόνωση οφείλει να συμπεριλαμβάνει σταθερά τις ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρίες.

Πηγή: lgbtqnation.com